ก่อนเลือกตั้ง

ออกตัวก่อนว่าเลือกส้มมาตลอดตั้งแต่มีพรรคอนาคตใหม่ เลือกตั้งรอบนี้ก็ติดตามดีเบตใกล้ชิดตลอด ดีเบตช่องหลักๆดูเกือบหมด(แต่แบบข้ามๆนะ) คือชอบดู/ฟังการถกเถียง การปะทะทางความคิดและมองการเมือง/ระบบการปกครองเป็น “ระบบ” ที่น่าสนใจเพราะมันไม่ logical เหมือนระบบคอมพิวเตอร์ เลยติดตามการเมืองเป็นงานอดิเรกอย่างนึง

ตั้งแต่ช่วงปีใหม่ ผมวิเคราะห์ทำนายเอาเองว่า ยังไงพรรคส้มก็ได้มากกว่าเดิมและไปถึง 200+ ที่นั่ง คิดว่านักวิเคราะห์ทั้งหลายเดาผิด เพราะวิเคราะห์ตามๆกันจากกรอบเดิมๆคือ กระแส vs กระสุน และยึดผลจากรอบที่แล้วมากไปโดยไม่ดูบริบท เพราะใน 2-3 ปีที่ผ่านมา มันเกิดเรื่องขึ้นเยอะมาก

เหตุผลสนับสนุนคือ

• ตึกถล่ม เครนถล่ม ภาพในข่าวมันน่าจะ impact กับคนจำนวนมาก เศรษฐกิจไม่ดี ข่าวทุจริตต่างๆ ข่าวเวียดนามเจริญ กีฬาต่างๆถดถอย
• คนน่าจะรู้สึกว่าต้องเปลี่ยนแล้วจริงๆ จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
• ส้มยังแตกต่างจากพรรคอื่นๆและมีเรื่องแย่น้อยสุด
• การประกาศทีมบริหาร The Professionals คนน่าจะอยากลอง
• พรรคแดงน่าจะอ่อนแอลงมาก จากทั้งการพลิกขั้วตระบัตสัตย์และการส่งมอบนโยบายที่ล้มเหลว แถมมีคลิปอังเคิลอีก
  • คนทั่วไปไม่เชื่อว่า พรรคแดงจะมาที่ 1 อีกแล้ว คนที่เลือกแดงแบบยุทธศาสตร์ในรอบที่แล้ว รอบนี้คนเหล่านี้น่าจะเลือกส้มแบบยุทธศาสตร์ กาส้ม 2 ใบทำให้หลายเขตที่ส้มสูสีพลิกได้

โดยสรุปคือคิดว่า แดงไปส้มน่าจะเยอะกว่าส้มออกไปสีอื่น แล้วรอบที่แล้วแดง+ส้ม ก็มีคะแนนเกือบ 70% แล้ว

หลังจากวิเคราะห์แบบนี้ ช่วงใกล้เลือกตั้งมีทั้งกระแสไอซ์รักชนก ทั้งเรื่องประกันสังคมตามมาอีก ข่าวด้านไม่ดีของส้ม พรรคก็ดูปัดป้องได้สำเร็จและประคองตัวได้ ยิ่งทำให้มั่นใจขึ้นอีก

การเลือกตั้งล่วงหน้า คนก็ดูโกรธกกต. ตั้งใจออกไปกากันเยอะกว่าครั้งก่อนๆ

สังเกตการณ์

วันเลือกตั้งก็ไม่มีอะไรมาก ช่วงเปิดหีบดำเนินไปอย่างเรียบร้อย หน่วยแถวบ้านที่ไปเลือกก็เรียบร้อยดี

หลังปิดหีบ ก็ขี่จักรยานไปเฝ้าดูการนับคะแนนด้วย เหมือนปี 62 กับ 66

ที่หน่วยใช้เวลาจัดสถานที่ค่อนข้างนาน (> 30 นาที) แต่เจ้าหน้าที่ก็ชี้แจงอย่างดีว่า ขออภัยที่ช้าเพราะรอบนี้มีบัตร 3 ใบ

พอเริ่มนับไปซัก 10-20 นาที ก็เห็นแนวโน้มชัดว่าใครชนะในเขตนี้

จุดที่สังเกตได้คือ จำนวนคนที่มาเฝ้าดูการนับคะแนนพอๆกับปี 62/66 แต่ความตึงเครียดต่างกันทั้งคนเฝ้าและเจ้าหน้าที่ เพราะปี 62/66 มันสูสีกว่านี้ คนเฝ้าจะจ้องการนับคะแนนมากกว่านี้ แต่รอบนี้ ทุกคนดูผ่อนคลายกว่า และเจ้าหน้าที่ก็ทำหน้าที่ได้อย่างเรียบร้อยดี

จุดที่ควรปรับปรุงคือ กระบวนวิธีการนับที่ไม่รัดกุมมากๆ(แต่ก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ปี 62 แล้ว) มีช่องให้โกงได้ ซึ่งต้องด่ากกต. เช่น การติดกระดาษที่จดคะแนน เค้าติดบนกระดานแบบทับๆกัน แล้วเวลาเจ้าหน้าที่จะขีด ต้องยกกระดาษมุดเข้าไปขีด ซึ่งดูไม่ค่อยโปร่งใส่เท่าไหร่ เจ้าหน้าที่อาจจะแอบขีดหรือขีดเบิ้ลก็ได้

แบบนี้ส่อทุจริตไหมคะ ปทุมธานี เขต7#เลือกตั้ง69 #เลือกตั้ง2569 #เลือกตั้งประชามติ69 pic.twitter.com/OiejrwNDSB

— BEUs (@metimewang) February 8, 2026

หรือความเข้าใจผิดของเจ้าหน้าที่เองหลายอย่างที่อบรมมาไม่ดีพอ ทึกทักเอาเอง เข้าใจผิดเองหลายอย่าง ตามที่เห็นในเน็ต แล้วเมื่อรวมกับความมักง่ายของคนไทย มันยิ่งทวีคูณความผิดพลาดมากขึ้นไปอีก

การนับคะแนน

กระบวนการมันทำให้ดีขึ้น รัดกุมขึ้นได้อีกเยอะมาก รวมทั้งการตรวจสอบย้อนกลับด้วย เช่น ควรตั้งให้มือถือถ่ายวิดีโอตลอดการนับด้วย หรือถ่ายภาพกระดานหลังนับคะแนนเสร็จ ก่อนจะรวมคะแนนเพื่อส่งเข้าระบบ แล้วคือ หลังส่งเข้าระบบไป ก็ไม่รู้มีการทวนสอบ double check อีกรึเปล่า

อยากให้ใช้วิธีเอากล่องคะแนนไปนับรวมที่ศูนย์กลางของแต่ละเขตเลือกตั้ง แทนที่จะนับตามหน่วยแล้วส่งผลมารวม

โดยผู้สมัครทุกคนของแต่ละเขตขึ้นรถบรรทุกคันเดียวกัน(หรือจะขับรถตามก็ได้) ตระเวนไปเก็บกล่องแต่ละหน่วยด้วยกันเลย แล้วค่อยไปนับพร้อมกันที่ศูนย์กลาง อาจจะใช้เวลาหน่อย แต่น่าจะรัดกุมกว่า ผิดพลาดน้อยกว่า

การนับก็ใช้เครื่องนับคะแนนได้แล้ว ใช้ดินสอฝน 2B เหมือนตอนสอบก็ได้ แล้วถ้ามีคนสงสัยผล ค่อยนับมือทวนสอบอีกที

ผลเลือกตั้ง

พอผลเลือกตั้งออกมา ก็ช็อคไปเลย เต็มไปด้วยคำถามในหัว รวมทั้งหงุดหงิดกับความล่าช้าของกกต. ในการรายงานคะแนนด้วย

พอพรรคประชาชนประกาศยอมรับผลแล้วก็ปลง คิดว่าพรรคเตรียมตัวเลือกตั้งได้ดีและทำเต็มที่ที่สุดแล้ว แต่ก็ยังมึนๆอึ้งๆอยู่ดี

สุดท้ายก็ต้องยอมรับผลการเลือกตั้ง แต่คงยอมรับแบบคาใจ ทั้งเรื่องยอดตัวเลขต่างๆไม่ตรงกัน ยอดผู้มาใช้สิทธิ์ที่น้อยผิดปกติ อารมณ์เหมือนดูฟุตบอลแพ้ แบบกรรมการตัดสินค้านสายตาเลย

ไม่อยากคิดว่ามีการโกงสเกลใหญ่ๆ แต่ถ้าตั้งใจจะทำอย่างเป็นระบบแบบเลือกสว. มันก็เป็นไปได้อยู่

ล่าสุดตอนนี้ มีคนกังขามากมายจนเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาจริงๆแล้ว

ผลประชามติ

ถึงแม้ประชามติรอบนี้จะผ่าน แต่การที่ทั้งสส. และสว. เป็นสีน้ำเงินทั้งคู่ ลูกเข้าเท้าเต็มๆแล้ว ไม่รู้เค้าจะเลือกซัดเต็มข้อหรือเลี้ยงเข้ามุมถ่วงเวลา ไม่รู้ประชามติรอบสองจะออกมายังไง

อนาคตมืดมนเหลือเกิน…😞

เกม Persona 3 ต้นฉบับเป็นเกมปี 2006 ลงให้ PS2 และปี 2024 ที่ผ่านมา Atlus เอามารีเมคใหม่ในชื่อ Persona 3 Reload โดยวาดใหม่หมดให้ภาพทันสมัย เอาระบบต่างๆจาก Persona ภาคใหม่ๆ มาใส่ด้วยให้เข้ากับยุคสมัย

ผมเองไม่เคยเล่น Persona ภาคไหนหรือเกมในจักรวาลที่เค้ากันเรียกว่า Shin Megami Tensei เกมไหนมาก่อนเลย ไม่รู้ด้วยว่าเกมมันประมาณไหน สนุกยังไง รู้แค่เป็น JRPG ตอนแรกจะเล่น Persona 5 เพราะเพื่อนแนะนำและมีแต่คนสรรเสริญ แต่พอลองหาข้อมูลก่อนแล้ว (ใช่ แค่จะเล่นเกมต้องศึกษาก่อนว่าเล่นอะไรดี) ชาวเน็ตก็แนะนำว่า จริงๆจะเล่นภาคไหนก่อนก็ได้ เพราะแต่ละภาคไม่เกี่ยวกัน แต่ถ้าไม่เคยเล่นภาคไหนมาก่อน แนะนำให้เริ่มจาก P3 ก่อนเพราะ ถ้าเล่น P5 ก่อน จะทำให้เล่น P3/P4 ไม่สนุกเท่าที่ควร แต่ถ้าเล่นเรียงตามภาคจะเห็นพัฒนาการ แล้วเค้าว่ากันว่าเนื้อเรื่อง P3 ดีกว่า dark กว่าภาคอื่นๆ

อีกประเด็นที่สำคัญคือ P3 ใชัเวลาจบ 60-80 ชม. ขณะที่ P5 ใช้ 100+ ชม. เลยตัดสินใจว่าเล่น P3 ก่อนละกัน สุดท้ายพึ่งเล่นจบเมื่อวาน ใช้เวลาไปทั้งหมด 84 ชั่วโมง

เป็นเกมแบบไหน

โครงสร้างเกมมันคือเกม JRPG + Life simulation คือตัวละครเราดำเนินชีวิตไปในแต่ละวันตามปฏิทินของชีวิตเด็กมัธยมปลายญี่ปุ่นเลย เข้าชมรม เรียนหนังสือ(ต้องเข้าสอบด้วย) คุยกับเพื่อน จีบสาว (พึ่งรู้ว่าเด็กญี่ปุ่นเรียนวันเสาร์ด้วย) แล้วพอกลางคืนต้องไปลงดันเจี้ยน (aka. Tartarus) โดยสิ่งที่ใช้สู้คืออสูร (aka. Persona) แล้วอัพ level/อาวุธ/Persona ไปตามเรื่องตามราว

สิ่งที่รู้สึกว่าเป็นเอกลักษณ์ของเกมและใหม่สำหรับผมคือการอัพ level ของ Persona นอกจากใช้ exp ที่สู้แล้ว คือใช้วิธีผสม Persona เพื่ออัพเกรด แล้ว Persona แต่ละชนิดจะผูกกับความสัมพันธ์ของเรากับคนที่เราเจอในตอนกลางวัน คือตอนกลางวันต้องพัฒนาความสัมพันธ์กับตัวละครอื่น (ตอบคำถามให้ถูกใจมัน) เพื่อได้คะแนนเอาไว้ใช้อัพเกรด Persona ก็แปลกดี

ระบบต่อสู้ ก็เป็น turn-based ตามสไตล์ JRPG มีธาตุ มีแพ้ทาง มี buff/debeff มีติดพิษ ตามปกติ ช่วงแรกๆรู้สึกเหมือนกำลังเล่น Pokemon อยู่

ส่วนที่ชอบ

• ชอบที่สุดคือดนตรี ดนตรีประกอบทำดีมาก ติดหู ฟังได้ไม่เบื่อ ทั้งช่วงเนื้อเรื่อง ทั้งช่วงต่อสู้ น่าจะเหมาะกับไว้ฟังเวลาทำงาน
• มีเสียงพากย์ + animation cutscene (อยากให้มีมากกว่านี้) ทำให้เล่นไป ก็เหมือนดูอนิเมะเรื่องนึงอยู่
• ระบบต่อสู้ก็ถือว่าดี เข้าใจง่ายและสนุกดี UI/UX ลื่นไหล
• สิ่งนึงที่ตกใจตอนเล่นใหม่ๆคือ ตัวละครทุกตัวต้องใช้ ปืน(เรียก Evoker) ยิงหัวตัวเองเหมือนฆ่าตัวตายด้วยท่าเท่ห์ๆ ทุกครั้งเพื่อ activate Persona ขึ้นมาใช้ตอนต่อสู้ ก็เข้าใจว่าเพราะปมหลักของเรื่องคือ ความตาย (Death) แต่เฮ้ย เกมมันให้เด็กอายุเท่าไหร่เล่นเนี่ย เค้าคิดยังไงออกแบบให้เด็กที่เล่นเกมเห็นภาพตัวละครยิงหัวตัวเองซ้ำๆแบบนี้นะ
  • มีจังหวะนึงเล่นเกมอยู่ แล้วหลาน 5-6 ขวบมายืนข้างหลังไม่ทันตั้งตัว แล้วถามว่าเล่นเกมอะไร คือหยุดเล่นเลยไม่อยากให้หลานเห็นฉากยิงหัว

ส่วนที่น่าจะทำได้ดีกว่านี้

• เนื้อเรื่องช่วงแรกๆ รู้สึกว่าน่าสนใจมาก แต่พอเล่นไปถึงกลางเกม เริ่มรู้สึกเบื่อ เนื้อเรื่องย่อยของแต่ละตัวละครก็ cliche ไปหน่อย คือเดาได้ว่าจะจบยังไง
• ส่วนนึงอาจจะเพราะเป็นชีวิตเด็กมัธยมปลาย ประเด็นมันเลยเหมือนๆการ์ตูนวัยรุ่นญี่ปุ่นทั่วไป เช่น ปัญหาครอบครัว/coming-of-age เข้าใจว่า Persona ทุกภาคเป็นแบบนี้ อยากให้ลองทำชีวิตผู้ใหญ่วัยทำงานบ้าง อาจจะน่าสนใจขึ้นมาหน่อย
• ด้วยความที่เกมมันให้ดำเนินชีวิตไปทีละวัน เนื้อเรื่องมันเลยเดินช้ามาก บางวันแทบไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย พอตอนขมวดจบก็ไม่ impact เพราะเราไม่รู้สึกผูกพันกับตัวละครไหนเลย ทั้งที่เล่นมา 80 กว่าชั่วโมง ช่วงท้ายเกมคือกดข้ามบทพูดยาวๆตลอด เพราะมันน่าเบื่อ ขี้เกียจอ่าน ไม่มีสาระ

ส่วนที่ไม่ชอบ

• ไม่ชอบกลไกการผสม Persona เพื่ออัพ level เพราะ
  • คนเล่นไม่รู้สึกผูกพันกับตัว Persona เลยเพราะเดี๋ยวก็ต้องผสมกลายเป็นตัวใหม่แล้ว ไม่เหมือน Pokemon ที่เราเห็นมัน evolution
  • มันเดาไม่ได้ว่า ผสมแล้วตัวใหม่จะใช้ท่าอะไรได้บ้าง ทำให้วางแผนลำบาก เสียเวลา 30-40 นาทีนั่งลองว่าผสมแล้วจะได้อะไรออกมา
• ดันเจี้ยน (aka. Tartarus)ในภาคนี้ มันซ้ำซาก ไม่สนุก เพราะเกมมัน generate เอาแบบ random น่าจะด้วยข้อจำกัดของขนาดเกมในสมัยนั้น เข้าใจว่า P5 แก้เรื่องนี้แล้วเป็นดันเจี้ยนที่คนออกแบบเอาไว้แล้ว
• Monster ที่สู้ มันใช้ model ซ้ำแต่เปลี่ยน texture/สี เอา ก็คงเป็นข้อจำกัดของเกมในยุคนั้น แต่ Persona ดันออกแบบหลากหลายได้ มีหนุมาน มีพระวิษณุด้วย มาจากปกรณัมทุกชาติ/ศาสนา

สรุป

โดยรวมถือว่าเกมคุณภาพดี แต่ไม่ใช่แนวที่ตัวเองชอบเท่าไหร่ ทำให้คงไม่ได้เล่นภาคอื่นต่อแล้ว เพราะใช้เวลาเยอะมาก จริงๆเกือบยอมแพ้เล่นไม่จบด้วย

ถ้าให้เทียบกับเกมตระกูล Fire Emblem ที่อาจจะเรียกว่าคล้ายๆกัน(มั้ง) ต่างกันที่ระบบต่อสู้ รู้สึกว่า Persona ทำระบบดีกว่า เป็นธรรมชาติมากกว่า

เกม Harry Potter ล่าสุดที่ผมเคยเล่นคือ Harry Potter ภาค 1 บน PS1 ปี 2001 นู่นเลย เกมนี้เลยสดใหม่มากสำหรับผม

ตัวเกมเป็นเรื่องราวในโลกของ Harry Potter แต่ย้อนไป 100 กว่าปีก่อนยุคของแฮร์รี่ โดย settings ก็คือฮอกวอตส์และพื้นที่ข้างเคียงเช่น ฮอกมีดส์และป่าต้องห้ามนี่แหละ โดยผู้เล่นรับบทเป็นนักเรียนใหม่ที่พึ่งมาเข้าฮอกวอตส์ตอนปี 5 แล้วไปเกี่ยวพันกับเวทมนตร์โบราณ เนื้อเรื่องก็ดำเนินไปจากจุดนั้น ไม่สปอยล์

หลังจากเล่นจบ คิดว่าเนื้อเรื่องหลักสนุกดี แม้จะไม่ make sense หลายจุดแต่ก็มองข้ามไปได้ ด้วยความที่เป็นเกม open world มันมีอะไรให้ทำเยอะมาก มีทั้ง main story quest ที่เป็นเนื้อเรื่องหลัก มี relationship quest ที่เป็นเนื้อเรื่องของตัวละครต่างๆที่ก็โยงกับเนื้อเรื่องหลักด้วยบางส่วน และ side quest อื่นๆเพื่อเก็บ item ให้ครบ หรือพวก monster camp/cave ที่ให้เราบุกเข้าไปลุยสู้/หาของได้

ผมเล่นจบแค่ main story กับ relationship quest เท่านั้น ส่วน side quest อื่นๆ เล่นแค่ช่วงแรกๆแล้วก็เบื่อเพราะมันเริ่มจำเจ โดยรวมคือจบไป 46% เท่านั้น ใช้เวลาไป 32 ชั่วโมง สำหรับคนวัยสามสิบกว่าแค่นี้ก็ใช้เวลาเล่นหลายเดือนแล้วกว่าจะเล่นจบ 😄

gimmick ต่างๆของการเป็นนักเรียนฮอกวอตส์ เกมก็พยายามใส่มาให้ครบ แม้เนื้อเรื่องจะไม่ได้เน้นที่การเป็นนักเรียนมากเท่าไหร่ ในฮอกวอตส์เองก็ใหญ่มาก มีหลายตึกหลายห้องมากๆ หลงแน่นอนถ้าไม่มีแผนที่ ขนาดเดินตามแผนที่ยังหลงเลย พวกของตกแต่งในโรงเรียนก็ทำดีมาก หลายจุดพวกรูปภาพหรือรูปปั้นคือมี lore ประกอบสั้นๆด้วย รายละเอียดเยอะดี

สิ่งที่ชอบอีกอย่างคือเสียงพากย์ ทุกตัวละครและ NPC มีเสียงพากย์ ไม่ต้องอ่านเอง ทำให้เล่นง่ายขึ้น เหมือนกำลังดูหนังไปด้วย

ระบบ battle ก็ทำได้โอเค สนุกดี เข้าใจง่าย แต่ monster นี่ซ้ำซากไปหน่อยจนท้ายๆเกมเริ่มน่าเบื่อ เพราะมันเริ่มเน้นมาเยอะๆแล้วมารุมเรา เริ่มขี้เกียจสู้หันไปใช้วิธี stealth แทน ยกเว้น boss ตัวสุดท้ายที่ค่อนข้างยาก เล่นซ้ำอยู่นานพอควร รักแร้เปียกเลย กว่าจะผ่านได้

เรื่องแย่ๆของเกมก็มีคือ bug จุกจิกเยอะมากกกกก ก็พยายามมองข้ามๆมันไป มีฉากสำคัญฉากนึง สู้กับ boss แล้ว boss ใช้เวทมนต์พายุเพลิง มีเสียงไฟลุกดังมาก แล้วผมฆ่า boss ได้จังหวะนั้นพอดี เกมก็ตัดเข้า cutscene แล้วคือพายุเพลิงมันยังค้างอยู่ในฉากด้วยเลยมีเสียงไฟซู่ๆตลอดคัตซีนนั้นเลย ซีนดราม่าอารมณ์ด้วย ไม่รู้จะทำยังไง

สุดท้ายในฐานะที่เป็นแฟนหนังสือ Harry Potter รู้สึกเต็มอิ่มดี ใครเป็นแฟน Harry Potter ก็แนะนำให้ลองหามาเล่นดู ตอนนี้มีข่าวว่า Warner Bros. จะทำภาค 2 แล้ว ก็ยังนึกไม่ออกว่าเค้าจะทำออกมายังไง เพราะถ้า settings เป็น Hogwarts เหมือนเดิม(ชื่อเกมคือ Hogwarts Legacy จะย้ายไปไหนได้) เค้าจะทำให้เกมมันว้าวอีกได้ยังไง เพราะคนเล่น explore ที่ต่างๆไปหมดแล้ว

ผมชอบดูซีรียส์แนว Political Drama อยู่แล้ว แนวชิงไหวชิงพริบในกรอบของการเมือง เพื่อนคนนึงให้คำจำกัดความว่า ผมชอบดูคนใส่ชุดดีๆ พูดอะไรฉลาดๆ สู้กัน

plot ของเรื่อง(แบบเลี่ยงสปอยล์)คือ นางเอกเป็นนักการทูตอเมริกันระดับปฎิบัติการในตะวันออกกลาง จู่ๆ ประธานาธิบดีก็ตั้งนางเอกเป็นเอกอัคราชทูตประจำประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นตำแหน่งใหญ่มาก เหตุผลที่ตั้งนางเอกไปดูเอง ไม่อยากสปอยล์ นางเอกเลยต้องปรับตัวจากคนทำงาน กระโดดไปเป็นผู้บริหาร(ใหญ่สุดในสถานทูต) พร้อมกับรับมือปัญหาล้านแปดทั้งการเมืองภายใน การเมืองอังกฤษ และการเมืองระหว่างประเทศ ขณะเดียวกันก็รับมือกับสามีตัวเองด้วย ที่เคยเป็นเอกอัคราชทูตมาก่อน แต่ตอนนี้กลายมาเป็นแค่สามีท่านทูต เป็นคนกะล่อนและอยู่เฉยๆไม่ได้ พยายามช่วยนางเอกแต่วิธีการขัดกับนางเอกที่เป็นคนตรงๆ เลยกลายเป็นทั้งช่วยและสร้างปัญหาให้นางเอกไปพร้อมๆกัน

ตอนละ 50 นาที แต่ใช้เวลาดูแต่ละตอนเพิ่มอีก 20 นาที เพราะพูดกันเร็วมาก ต้องดูไปกดหยุดไป แล้วย้อนไปฟังใหม่ และแต่ละตอนก็จบแบบค้างคา หยุดดูไม่ได้ ขออีกตอน

ซีซั่น 1 มี 8 ตอน ดูจบปั๊ปซีซั่น 2 ตามมาอีก 6 ตอน ซึ่งก็ยังรักษาคุณภาพได้ดีอยู่ ได้เรตติ้ง 95% จาก Rotten Tomatoes และได้คะแนน IMDB 8.0/10

แถมซีซั่น 2 มีตัวละครใหม่ที่แสดงโดย Allison Janney โผล่มาเพิ่มด้วย เซอร์ไพร์สมากเพราะชอบเค้าตั้งแต่เล่นบท C.J. Cregg ใน The West Wing แล้ว

ตอนนี้ซีซั่น 3 Netflix อนุมัติให้สร้างแล้ว (อนุมัติก่อนซีซั่น 2 ออกฉายซะอีก) รอดูเลย ใครชอบแนวนี้ ก็แนะนำครับ

พอรุ่นใหม่เป็นจอสีออกมา ก็เกิดกิเลสสิครับ อยากได้ เพราะ e-ink จอสี เป็นเทคโนโลยีที่รอมานานแล้ว พัฒนามาน่าจะเกิน 10 ปี ก่อนหน้านี้ก็มีผู้ผลิต e-reader เจ้าอื่นเริ่มใช้จอสีมาแล้วซักพัก แต่ Kobo น่าจะเป็นเจ้าใหญ่เจ้าแรกที่เริ่มใช้จอสี (รึเปล่านะ?)

ด้อมๆมองๆ ดูรีวิวมากมาย สุดท้ายก็คิดว่าลองใช้เองดีที่สุด เลยสั่งมาผ่าน Amazon (ใช่ครับ สั่งผ่าน Amazon เว็บคู่แข่งนี่แหละ) ช่วงนี้ฟรีค่าส่งมาไทย แต่โดนภาษีไปหลาย % อยู่

เนื่องจาก Kobo พอเริ่มผลิตรุ่นนี้และเลิกผลิด Kobo Libra 2 ไปเลย แผนของผมก็คือซื้อมาลองใช้ก่อน ชอบอันไหน ก็ขายอีกอันทิ้ง

หลังจากได้ลองใช้มาเกือบ 1 เดือน โดยรวม Kobo Libra Colour นี่แทบจะเหมือน Kobo Libra 2 เลย ต่างแค่อัพเกรดขอเป็นจอสี และรองรับ Stylus (ซึ่งผมไม่ได้ใช้อยู่แล้ว)

จอสี

จอสีเป็นเทคโนโลยีชือ Kaleido 3 แสดงสีได้ดี เห็นหน้าปกหนังสือแล้วอยากเปิดอ่าน แต่แลกมากับอะไรหลายอย่างมาก จอใหม่นี้มันเหมือนพื้นทรายละเอียดๆ แม้ผิวจอจะเรียบแต่เหมือนมีเม็ดเล็กๆเต็มจอ ให้นึกถึงผิวกระดาษชีทการบ้านสมัยเด็กๆ หรือกระดาษหนังสือนิยายเล่มเล็กๆของฝรั่ง อธิบายยากถ่ายรูปก็เห็นไม่ชัด ต้องเห็นด้วยตาตัวเอง

ช่วงแรกรำคาญตาพอสมควรเวลาอ่าน เพราะชินกับจอ Libra 2 ตัวเดิมที่ผิวจอสีขาวนวลตากว่ามาก แต่พอผ่านไปซักอาทิตย์นึง ก็เริ่มชิน อาจมองว่ามันเหมือนกระดาษหนังสือสมัยก่อนก็ได้ แต่ก็ยังชอบพื้นจอ Libra 2 กว่าอยู่ดี เพราะมันเนียนเหมือนกระดาษ green read เลย

จอ Libra Colour เวลาเจอแดด รู้สึกว่าแสงสะท้อนเยอะกว่าจอเดิม และถ้าสังเกตดีๆ คือจะเห็น layer อะไรซักอย่างข้างในจอเป็นตารางด้วย ซึ่ง Libra 2 ไม่มี

Rainbow Effect

เวลาครึ่งนึงที่ผมใช้ Kobo คืออ่านมังงะ และปัญหาที่ไม่คาดคิดกับจอรุ่นใหม่ คือมันเกิด Rainbow Effect เวลาอ่านมังงะ! ดูภาพข้างล่าง

จะสังเกตว่า ส่วนที่เป็นแรงเงาขาวดำ มีแถบสีรุ้งโผล่ออกมา อันนี้ไม่ใช่เพราะผู้ผลิต Woke แต่อย่างใด แต่เป็น side-effect ของจอ Kaleido 3 เอง

หลักการทำงานของจอ Kaleido 3 (เท่าที่เข้าใจ)มันคือ จอ Carta e-ink ขาวดำแบบเดิม แล้ววาง filter อีกหนึ่ง layer ทับอีกที ซึ่ง filter แต่ละ pixel มันจะกรองแสงบางสีออกมาเท่านั้น แล้วหลายๆ pixel รวมแสงออกมาเป็นสีที่ต้องการได้ แต่ทำให้ความละเอียดของภาพขาวดำกับภาพสีก็จะไม่เท่ากัน จาก spec คือ ภาพขาวดำแสดงได้ 300 PPI แต่ ภาพสีแสดงได้ 150 PPI เท่านั้น

แล้วมันเกิดปัญหาว่า ภาพที่มี pattern บางอย่าง(เช่นตารางหมากรุกความละเอียด 1x1 pixel) จะเกิด rainbow effect เพราะ filter บางสีเจอ pixel สีขาวเสมอ ขณะที่ filter บางสีเจอ pixel สีดำเสมอ จนสีบางสีโผล่ออกมามากกว่าปกติ จนเห็นเป็นแถบ และเป็น pattern ชัดเจน

ปัญหานี้ ไม่พบกับหนังสือปกติที่เป็นตัวหนังสือล้วน แต่พบบ่อยในมังงะที่ใช้เทคนิค Dithering เพื่อระบายพื้นที่สีเทาหรือแรงเงาโดยใช้จุดขาวดำเกลี่ยเอา

ฝั่งผู้ผลิต Kobo เองก็เหมือนจะรับรู้ปัญหานี้ มีตัวเลือก Reduce Rainbow Effect ใน settings มาให้ แต่สิ่งที่เค้าทำคือ blur ภาพ ให้ pattern นี้มันหายไปหรือลดลง แต่กลายเป็นภาพก็เบลอนิดหน่อยทั้งหน้าแทน

มีคนพยายามเสนอและแนะนำเปเปอร์วิธีแก้อยู่ FR: Reduce rainbow effect on Kobo Colour ด้วยการ pre-process ภาพด้วย algorithm บางอย่างก่อน แต่ผมลองพยายามทำตามแล้ว ก็ไม่สำเร็จ ส่วนตัวก็นั่งคิดหาวิธีแก้ปัญหานี้อยู่

ล่าสุดฝั่ง Kindle ก็ออกจอสีตามมาแล้วชื่อรุ่น Kindle Colorsoft เท่าที่หาข้อมูลดู ก็เหมือนจะใช้จอ Kaleido 3 เหมือนกัน ก็เดาว่าน่าจะมีปัญหาเดียวกัน

ข้อแตกต่างยิบย่อยอื่นๆ

• รุ่นใหม่นี้ รองรับ Wifi ความถี่ 5 GHz แล้วในที่สุด
  • ตอนได้ Libra 2 มาใหม่ๆ ตกใจมาก ที่มันรองรับแค่คลื่น 2.4 GHz
• เร็วขึ้นนิดหน่อย พอรู้สึกได้ แต่ถ้าไม่วางเทียบกัน ก็ไม่รู้
• FW ใหม่แสดงภาษาไทยได้ดี แถมลง English-Thai Dictionary (3rd Party) ได้ด้วย
  • ยังไม่ได้ลองลงบน Libra 2 ว่าทำได้เหมือนกันมั้ย

สรุป

ส่วนตัวใช้มา 1 เดือน โอเคดี แต่ deal-breaker คือ Rainbow effect นี่แหละ เพราะอ่านมังงะเยอะ พอเห็นสายรุ้งนี้แล้วหงุดหงิด สุดท้ายถ้าไม่มีวิธีแก้ดีๆ ก็คงต้องกลับไปใช้ Libra 2 แล้วขาย Libra Colour ทิ้ง 😢

คิดดูว่า Metroid เป็นเกมตำนานระดับเอามาตั้งชื่อเป็นประเภทนึงของเกมเลย

Metroidvania

นิยามของเกม Metroidvania คร่าวๆคือเป็นเกม action-adventure หรือ platformer ที่ด่านไม่ได้เป็นเส้นตรงแบบจากจุดเริ่มต้นถึงเส้นชัย(แบบ Mario) แต่เป็นแผนที่ใหญ่ๆ ที่ผู้เล่นไปได้แค่บางโซนก่อน แล้วค่อยๆปลดล็อกไปเรื่อยๆ

ผู้เล่นจะเริ่มจากโซนเล็กๆ มีความสามารถ/อาวุธจำกัด แล้วผู้เล่นจะต้องหาทางไปต่อเอง(ก็จะหลงเยอะหน่อย) เปิดโซนใหม่ๆและขยายแผนที่ไปเรื่อยๆ โดยการแก้ปริศนาหรือหาอาวุธ/ความสามารถใหม่ๆ เช่น เก็บชุดกันความร้อนเพื่อเดินผ่านโซนที่เป็นลาวาได้ ปราบบอสเพื่อเอาปืนที่ใช้โหนตะขอข้ามหลุมใหญ่ๆได้ เป็นต้น หลายครั้งคือจะเปิดห้องๆนึง ต้องไปหาของที่ซ่อนอยู่อีกฝั่งนึงของแผนที่ ก็จะเดินผ่านด่านเดิมๆอยู่หลายรอบ แต่ประสบการณ์ของผู้เล่นอาจจะต่างไปในแต่ละรอบ มอนสเตอร์ที่เคยฆ่ายาก อาจจะง่ายขึ้น เพราะผู้เล่นมีอาวุธดีขึ้น เลือดเยอะขึ้น เกมที่ออกแบบดีๆ ตัวผู้เล่นจะพัฒนาไปพร้อมๆกันแบบเนียนมากๆ

นอกจากของที่ต้องเก็บเพื่อไปต่อ ก็จะมีของที่เป็น optional คือไม่ต้องเก็บก็ได้ แต่มีประโยชน์คือเก็บแล้วก็จะเก่งขึ้น หรืออยากจะจบเกมแบบ 100% ก็ต้องเก็บให้หมด

Metroid Universe

พอ Metroid ปล่อยภาคใหม่ชื่อ Metroid Dread ออกมา เลยกลายเป็นเกม Metroid เกมแรกที่ได้เล่น เล่นจบแล้วก็ชอบมากๆๆ ชอบจนเล่นจบ 100% เลย

Cleared!! Amazing game. This game is definitely GOTY for me. #MetroidDread #NintendoSwitch pic.twitter.com/QBJpFziq6g

— Tee (@teerapapc) October 31, 2021

พบว่า Metroid มีสิ่งตัวเองที่ชอบครบเลยคือ

• 2D side-scrolling platformer (กระโดดดึ๋งๆแบบ Mario)
• Exploration (หาของที่ซ่อนไว้)
• Puzzle (ได้แก้ปัญหา)
• Sci-fi (เนื้อเรื่องแบบโลกอนาคต)

ที่ชอบอีกอย่างคือ ตัวละครหลักชื่อ Samus Aran เห็นใส่ชุดเกราะ ใส่หมวกอวกาศ กระโดดยิงๆแบบนี้ จะนึกถึง Rockman และมีภาพจำว่าตัวละครแบบนี้ต้องเป็นผู้ชายแน่ๆ แต่ดันไม่ใช่ ภายในชุดเกราะนั้นเป็นผู้หญิง! และเกมภาคแรกคือปี 1986 รู้สึกว่าคนเขียนบทล้ำดี เขียนให้ตัวเอกแบบนี้เป็นผู้หญิงในยุคสมัยนั้น

ตั้งใจว่าจะหาเกมเก่าๆใน Metroid series มาเล่นเท่าที่จะมีเวลาและมีเครื่องให้เล่น ก็เจอว่า Metroid series มีแยกเป็น 2 ซีรียส์ย่อย คือ

• Metroid series ปกติ ที่เป็น 2D side-scrolling
• Metroid Prime series ที่เป็น 3D First-person shooting (FPS)

Metroid Prime Remastered

ไม่กี่วันก่อน พึ่งเล่น Metroid Prime Remastered จบไปเป็นเกมที่ 2 ปกติไม่ได้ชอบเกมแนว FPS และเล่นแล้วมักจะเป็น motion sickness ด้วย แต่อยากลองดู

เปิดมาเล่นไปได้ซัก 30 นาที ก็เริ่มเวียนหัว คิดว่าเอาแล้ว คงเล่นต่อไม่ไหว แต่พอปรับ camera sensitivity ให้ช้าลงมากๆ ก็เล่นได้แฮะ และถึงแม้จะเป็น FPS แต่เกมมันไม่ได้ต้องเล็งมาก ใช้วิธีกดปุ่มแล้วมันล็อกเป้าให้เลย เลยพอไหว

Metroid Prime ภาคแรกนี้ เป็นเนื้อเรื่องระหว่าง Metroid ภาคแรก กับ Metroid ภาค 2 ซึ่งยังไม่เคยเล่นทั้งคู่ แต่ไม่ได้มีผลอะไร แต่ความเจ๋งมันคือการเปลี่ยนจาก 2D side-scrolling มาเป็น 3D FPS โดยยังคงลักษณะของเกม Metroid/Metroidvania ไว้ได้อยู่ นี่อาจจะเรียกได้ว่าเป็น 1 ในเกมแนว FPS ไม่กี่เกมของ Nintendo เลยก็ได้ (อีกเกมที่นึกออกคือ Splatoon)

โดยรวมคือ สนุก สมแล้วที่เกมถูกจัดให้เป็น 1 ในเกมยอดเยี่ยมตลอดกาล ชอบแต่ไม่ถึงขึ้นชอบมากเพราะก็ยังไม่ชอบ FPS อยู่ดี ส่วน boss กับ puzzle ที่ใส่มาก็สนุกใช้ได้ เกมมีรายละเอียดเยอะ

This is such a nice touch in #MetroidPrimeRemastered. The missile blast causes reflection in the helmet and see the Samus face. #NintendoSwitch pic.twitter.com/f1ecxt9jxv

— Tee (@teerapapc) June 6, 2024

อย่างด้านบนนี้ ในเกมเราจะเล่นในมุมมองที่ 1 เหมือนเรากำลังใส่หมวกอยู่ พอยิง missile ใส่กำแพงแล้ว แสงมันสะท้อนหมวก ทำให้เห็นเงาหน้าตัวเองบนกระจกในหมวก ชอบรายละเอียดเล็กๆแบบนี้จริงๆ

ข้อเสียที่เห็นของภาคนี้คือ

• ระบบแผนที่ดูยากเพราะมันเป็น 3D และทำ marker ไม่ได้ จะลืมตลอดว่าอะไรอยู่ตรงไหน
• control เปลี่ยนอาวุธยาก ไม่รู้เพราะเป็นการ port มาจาก GameCube รึเปล่า แต่การเปลี่ยนอาวุธยากนี้ ทำเอา boss บางตัวคือยากขึ้นไปอีก เกือบไม่รอด

ระหว่างเล่นลอง google ดูเค้าบอกโดยเฉลี่ยใช้เวลา 13-14 ชั่วโมงในการจบ แต่สุดท้ายใช้ไป 21 ชั่วโมง เสียเวลาเพราะหลงกับดูแผนที่นี่แหละ

ณ ปัจจุบันนี้ Nintendo พึ่งประกาศว่า Metroid Prime 4: Beyond จะออกปี 2025 คิดว่าคงจะหามาเล่นแม้จะไม่ชอบ FPS ดูจากภาพแล้วน่าจะใช้ engine เดียวกับที่ใช้ทำ Metroid Prime Remastered นี่แหละ

หลังจากค้นๆ อยู่แป๊ปนึงก็พบว่า Go มัน cross-compile ง่ายมาก! ตามรูปปกด้านบนเลย แค่ set environment variable ชื่อ GOOS และ GOARCH แค่นั้นก็ build ได้ทั้งข้าม OS และ Architecture

แต่โลกไม่สวยงามแบบนั้น ถ้าโค้ดเรามีเรียกใช้ C library อยู่ ชีวิตจะยุ่งยากขึ้นมากในการ build และ lib ที่เราใช้คือ ImageMagick ซึ่งมันทั้งใหญ่และ dependencies ตามมาอีกเพียบ แถมมีเวอร์ชั่น 6 กับ 7 ซึ่งแต่ละ platform อาจจะใช้คนละเวอร์ชันกันอีก

หลังจากลองพยายามอยู่ซักพัก ก็ไม่เอาดีกว่า แก้เป็น pure Go ดีกว่า ข้อดีคือ build ง่าย และ executable ที่ออกมา คือรันได้เลย ไม่ต้องลง runtime dependencies เพราะงั้น ต้องเอา ImageMagick ออก

เราใช้ ImageMagick ทำอยู่ 2 อย่างคือ image manipulation กับ image rendering จาก PDF

Image Manipulation with Pure Go

อันนี้ไม่ยาก เพราะ operation มันพื้นฐาน resize/crop/grayscale conversion/edge trimming/etc. หาได้จาก stdlib ของ Go เลย อันไหนไม่มี ก็เขียนเอง แกะๆจากโค้ด ImageMagick มาบ้างเช่นการเทียบสีแบบมี fuzz factor หรือการคำนวน distortion (RMSE)

สนุกดี ได้เรียนรู้เรื่อง Premultiplied Alpha หรือ Dithering เขียนแล้วก็ เทียบผลกับ ImageMagick ค่อยๆทำทีละ operation ไปจบครบ

PDF Format

สิ่งที่เราต้องการคือ ดึงแต่ละหน้าใน PDF ออกมาเป็นรูป แว๊บแรกคิดว่าไม่ยาก หา lib ซักตัวที่เป็น Go ก็น่าจะมี นั่งหาอยู่หลายวันก็พบว่า แม้ PDF จะเป็น open format (ISO32000) แต่ทุกวันนี้ในโลกมี lib ที่ใช้ read/render PDF อยู่ไม่กี่เจ้า (ไม่มี Go-based 😢) และไลเซนส์ก็เป็น GPL หรือไม่ก็เสียตังค์

ImageMagick ก็ไม่ได้ทำตรงนี้เอง แต่เรียกคำสั่งให้ Ghostscript ทำ Google Chrome เองก็ใช้ของตัวเองชื่อ PDFium ซึ่งพัฒนาร่วมกับ Foxit (คนมีอายุหน่อยน่าจะเคยได้ยินชื่อ Foxit PDF)

หรือเราต้องเขียนเอง? นั่งเปิดอ่าน PDF format spec จริงจัง ก็พบว่า format มันคล้ายๆ HTML เลย คือ เป็น Tree ของ Object type ต่างๆ แต่เป็น Binary based ไม่ใช่ Text เหมือน HTML เราสามารถ parse tree แล้ว jump ไปตาม node ต่างๆได้ด้วย byte offset

แต่อ่านไปจนพอจะได้ไอเดีย ก็คิดว่าไม่เอาดีกว่า เพราะสิ่งที่ต้อง support และเข้าใจมันเยอะเกิน ทั้งเรื่อง Compression/ColorSpace/Font/Graphics/etc. ไม่ไหว นี่น่าจะอธิบายกว่าทำไม opensource library ที่มีส่วนใหญ่เป็นการ generate/append/edit ซึ่งเขียนง่ายกว่า ทำเท่าที่ต้องใช้

เลยเปลี่ยนแผนเป็นใช้ os.exec รันคำสั่งของ ImageMagick แทน ซึ่งข้อเสียคือ ก็ต้องลง ImageMagick เป็น runtime dependencies อยู่ดี แต่ข้อดีคือ ลงเฉพาะถ้า input เป็น PDF และ รองรับ tool ดัวอื่นได้ด้วย เพราะระหว่างที่ศึกษาเรื่องนี้ก็ไปเจอ libvips ซึ่งเหมือนเป็น modern ImageMagick ทำอะไรได้คล้ายๆกัน แต่เร็วกว่า

พอแค่นี้?

หลังจากเอา ImageMagick ออกและหาของมาทดแทนสำเร็จ ก็ทำให้ cross-compile ด้วยคำสั่งง่ายๆ คือ go build ชีวิต happy

พึ่งปล่อยเมื่อคืน mangafmt v0.3.0

มีอะไรอยากทำต่ออีกหน่อย ถ้ามีอะไรน่าสนใจ จะมาเล่าอีก 😄

นั่งทำช่วงหลัง 3 ทุ่มเป็นต้นไปของแต่ละวัน เรียกว่าหมกมุ่นได้เลย แทบไม่ได้เล่นเกม/ดูซีรียส์ ขับรถก็คิดถึง ว่าจะทำออกมายังไงดี ใช้วิธีไหนดี บางคืนคิดถึงจนนอนไม่หลับ ไม่ได้สนุกกับการเขียนโปรแกรมแบบนี้มานานมากแล้ว ได้ทำสิ่งที่เราอยากได้เอง กำหนดเองได้ว่าจะทำอะไรหรือไม่ทำอะไร จะทำออกมาแบบไหน

โปรแกรมทำอะไรได้บ้าง

ตอนนี้ v0.2.1 เสร็จแล้ว สิ่งที่ทำได้คือ

• (ฟีเจอร์เด็ด) ตรวจจับหน้าคู่ได้ (แบบคร่าวๆ) แล้วเอา 2 หน้ามาต่อกันกลายเป็นหน้าใหญ่หน้าเดียวตามแนวนอนได้
  • หน้าคู่คือ คนวาดจะวาดใช้พื้นที่ 2 หน้าต่อกัน ซึ่ง e-reader โดยทั่วไปมันแสดงได้ทีละหน้า ทำให้เวลาอ่านจริงๆเสียอรรถรสอยู่พอสมควร เพราะฉากหน้าคู่มักจะเป็นฉากที่มี impact แต่ดันเห็นแค่ทีละครึ่ง
• ย่อขนาดรูปให้เหมาะกับขนาดจอ รวมทั้งหมุนรูปด้วยถ้าเป็นแนวนอน
• ตัดขอบพื้นที่สีขาวว่างๆของแต่ละหน้าได้ (เรียกว่า trim) เพื่อจะใช้พื้นที่บนจอเล็กๆได้คุ้มขึ้น ตัวหนังสือจะใหญ่ขึ้นอีกหน่อย
• ลดจำนวนสีเป็นขาวดำ 16 สี (4-bits grayscale) เพราะจอ e-reader มันแสดงภาพสีไม่ได้
• รองรับไฟล์ที่อ่านจากขวาไปซ้าย (เปิดแบบหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น)
• แปลงไฟล์เป็น EPUB/KEPUB/CBZ

มายังไง ทำไปทำไม

พอดีเริ่มหันมาอ่านการ์ตูนบน Kobo Libra 2 ที่ตัวเองมี โดยซื้อการ์ตูนจาก Google Play Books แปลงไฟล์นิดหน่อย แล้วได้มาเป็นไฟล์ PDF แต่พอเปิดอ่านในเครื่องก็พบว่า เวลาเปลี่ยนหน้ามัน lag นิดหน่อยเพราะเป็น PDF คนบนเน็ตก็แนะนำให้แปลงไฟล์เป็น EPUB/KEPUB แล้วจะลื่นขึ้น (ซึ่งจริง) ลองใช้โปรแกรมที่เค้านิยมกันชื่อ KCC แปลงดู

ก็พอใช้งานได้ แต่ไม่ค่อยถูกใจ เพราะบางหน้ามันตัดขอบผิดแล้วตัวหนังสือหายบ้าง หรือบางทีก็ตัดแล้วหน้าขาดไปเลย จะแก้ bug ให้ก็ไม่ไหว เพราะ KCC เขียนด้วย Python ซึ่งไม่สันทัดเท่าไหร่

เลยคิดว่าทำ tool ของตัวเองเลยแล้วกัน ไม่น่ายากนะ

เขียนด้วย Go / ImageMagick

ตอนแรกเขียนด้วย bash script ง่ายๆ คิดว่า 2-3 วันก็เสร็จ เพราะใช้คำสั่ง convert อันทรงพลังของ ImageMagick ได้ แต่พอทำไปเรื่อยๆ เริ่มต้องคำนวนพวกขนาดกับพิกัดเยอะ bash เริ่มไม่เหมาะ ลองเขียนด้วยภาษาที่สูงกว่านี้ดีกว่า

อยากลองเขียน Go มานานแล้ว เคยลองหัดแล้ว แต่ไม่มีโปรเจคให้ทำ สุดท้ายก็ลืม โปรเจคนี้เลยเหมาะมาก เพราะตั้งใจทำเป็น CLI และขอบเขตงานใหญ่กำลังดี เลยได้ลองเขียน Go จริงๆ ซึ่งสนุกมาก ไว้จะมาเขียนแยกเป็นอีกโพสวันหลัง

เอาจริงๆ เวลาส่วนใหญ่ที่ใช้ทำหมดไปกับการหัดใช้ ImageMagick API ซะมากกว่า คือมันทรงพลัง แต่ก็มี caveat เยอะพอสมควร เวลาที่ใช้หัด Go นิดเดียวเพราะเคยอ่านมาแล้วกับเว็บ Go by Example ช่วยได้มาก

ทำอะไรต่อ

เวอร์ชั่นแรกนี้ มันทำสิ่งที่อยากทำตอนแรกได้หมดแล้ว แต่ก็มีอยากทำเพิ่มอีก เช่น

• แทนส่วนที่เป็น ImageMagick ด้วย pure Go เพราะจะได้ build ง่ายขึ้น และได้ portable executable (ไม่ต้องลง lib เพิ่ม)
• ทำเวอร์ชั่น Windows / OSX
• ทำตัว detect หน้าคู่ ให้เก่งขึ้น ฉลาดขึ้น

ไว้จะค่อยๆ ทำต่อไปวันหลัง ตอนนี้อ่านการ์ตูนก่อน

• อยากได้เครื่องเล่นเกม และเริ่มเบื่อ Nintendo Switch ที่เล่นอยู่
  • ตอนแรกจะรอ Switch 2 แต่ดูวี่แววแล้ว คงอีกปีกว่าๆ รอไม่ไหว
  • มีดูๆ PS5 ไว้ด้วย แต่ดูจากเกมที่ตัวเองชอบเล่นแล้ว ไม่เหมาะ
• เครื่องเดิมจะ 10 ปีแล้ว และ Mac Mini ที่ซื้อมาใช้แทนก็เล่นเกมไม่ได้
  • Mac Mini ที่ไม่ค่อยได้ใช้ก็ขายต่อไป

ความต้องการ

เริ่มวางความต้องการของตัวเองก่อน สิ่งที่ต้องการคือ

• เล่น PC Game ปัจจุบันที่อยากเล่นได้ แบบ 4K เช่น
  • Tekken 8 (4k Ultra settings)
  • Flight Simulator 2020
  • Hogwart Legacy
  • Baldur Gate’s 3
  • Witcher 3
• ใช้เป็นเครื่องหลัก เล่นเน็ต เขียนโปรแกรมทั่วไปได้ อันนี้ง่าย
• งบไม่เกิน 45k

หลังจาก research อยู่ 2 อาทิตย์ ก็ได้สเปคมาตามนี้

• Motherboard: ASUS TUF GAMING B760M-PLUS WIFI (DDR5)
• CPU: Core i5-13400F
• Case: Asus PRIME AP201 Black mesh
• Power supply: (80+ BRONZE) 650W ASUS TUF GAMING 650B
• GPU: Asus DUAL RTX 4070
• Ram: KINGSTON FURY BEAST DDR5 5600 16GBx2
• SSD: WD BLACK SN770 1TB
• Fan: be quiet! Silent Wings 3 PWM 140mm (ซื้อเพิ่มหลังประกอบ)
• Fan: 2 x ARCTIC P12 SLIM PWM PST 120mm (ซื้อเพิ่มหลังประกอบ)

ดูรายการทั้งหมดได้ ที่นี่

พบว่าเว็บชื่อ PCPartPicker นี่ดีมาก คือเลือกชิ้นส่วนต่างๆ นอกจากโชว์ราคา(ต่างประเทศ)แล้วมันเช็ค compatibility ต่างๆให้ด้วย ระดับว่ามี socket/port เสียบสายพอมั้ย มีคำเตือนพวก dimension ของชิ้นส่วนที่อาจจะมีปัญหากันรึเปล่า

จัดซื้อ

ลองทำตารางเทียบราคาดู ระว่างซื้อหน้าเว็บ JIB/Advice ตรงๆกับซื้อผ่าน Official Store ต่างๆบน Shopee แล้วก็พบว่า Shopee ถูกกว่าพอควร คือหลังจาก optimize คูปองลดราคาต่างๆ ลดไปได้ 6,5xx บาท รู้สึกคุ้มค่าที่นั่งทำตาราง

เริ่ม execute สั่งของต่างๆตอน 11.11 แล้วรอของมาส่งทีละชิ้นสองชิ้น

สุดท้ายจบรวมที่ราคา 41,xxx บาท (ไม่รวม Windows) อยู่ในงบ แฮปปี้ :D

ประกอบ

วัตถุดิบมาครบ เริ่มประกอบได้ ขลุกขลักตามปกติ แม้จะประกอบมาหลายรอบแล้วก็ตาม (เพราะความ OCD ส่วนตัวด้วย)

ปกติผมจะตั้งชื่อเครื่อง/อุปกรณ์ไอทีตามตัวละครดราก้อนบอล เครื่องนี้ก็เลือกชื่อ Tenshinhan (เทนชินฮัง) ไม่มีเหตุผลอะไรพิเศษ

สุดท้าย ถ่ายรูปคู่ระหว่างรุ่นพี่ Goten (ซ้าย) กับรุ่นน้อง Tenshinhan (ขวา) ไว้ซักหน่อย เป็นอันจบ

ในชีวิตผมเคยเขียน blog มาหลายรอบ ตั้งแต่สมัยมัธยมรอบนึง มหาลัยรอบนึง และช่วงทำงานใหม่ๆ อีกรอบนึง แต่ละช่วงก็เขียนเรื่องต่างๆกันไป ย้อนกลับไปอ่าน ก็เขินๆ เราเขียนอะไรไปวะเนี่ย

แต่ก็หยุดเขียนไปได้เกือบ 10 ปีแล้ว เพราะทำงานด้วยและไปทวีตออกทาง Twitter แทนหมด ไม่ได้เขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราวนานแล้ว แต่ยังชอบอ่าน blog ของคนอื่น และมีความอยากเขียนอยู่เรื่อยๆ เพราะบางเรื่อง twitter มันก็สั้นเกินไป

Static Site Generator

แอบซุ่มใช้เวลาวันหยุดต่างๆทำ blog นี้ขึ้นมา ทำวันละนิดวันละหน่อย จนในที่สุดออกมาได้ รอบนี้ไม่อยากใช้พวก wordpress แต่อยากลองทำด้วย static site generator บ้าง แล้วก็ host บน Github เอา แต่เดิมก็มีทำ homepage ไว้อยู่แล้วแค่เปลี่ยนเป็น blog แทน

ไม่อยากใช้ Jekyll ที่คนนิยมเพราะไม่อยากยุ่งกับ ruby/gem เลยลองหาดูตัวอื่น แล้วก็จบที่ Hugo เพราะไม่ต้อง setup dev environment เยอะ เป็น golang ลงแล้วใช้ command เดียวจบ แต่ก็เสียเวลาตบ theme ให้ถูกใจอยู่นานเหมือนกัน

จะเขียนเรื่องอะไร

ตั้งใจว่าจะเขียนเรื่องที่ตัวเองสนใจช่วงนั้นๆ หรือพึ่งไปอ่านเจอมา แล้วเอามาย่อยจดเก็บไว้ รวมทั้งรีวิวหนัง/ซีรียส์/หนังสือที่คิดว่าน่าสนใจด้วย อยากจะเขียนให้เป็นเรื่องเป็นราวมากขึ้นด้วย

เหมือนเดิม หวังว่าจะเขียนได้ยาวๆ ไม่หยุดเขียนเร็วๆนี้ 😄

My name is Teerapap Changwichukarn. I am a software engineer from Thailand. My interests are programming in general, happy software development and how things work. I enjoy watching movies, reading, problem solving and technical discussions.

I am a unix guy and (ba|z)sh is my comfort zone.